SCHON  0350BÄUME GEMELDET!

Baumgeschichten
10-ole-wichel.jpg

Karin ehr ole Wichel

Karin löppt ganz opgereegt na ehr Wichel. Dat is nich so ganz ehr Wichel, se nöömt ehr blots so. De Wichel steiht in en lütt Holt. Karin löppt noch gauer. Dor steiht ehr Wichel halv in Water. Karin deit ehren Slaapsack in en Korf. An den Korf is en Reep und at Reep is baven an en Tack knütt. Karin dörv hüüt op ehren Boom slapen. Karin kladdert geswind den Boom rop, keeneen schall ehr sehn. Wenn se ganz baven is, kann ehr ok keen mehr sehn, denn de Twiegen hangt as en dichten Vörhang rünner.
Op den Boom is dat as in en lütt Kamer, de Twiegen sünd as en Wand, blots an en Steed nich: Dor is en Lock to’n Rin- un Rutgahn. Aver dorvör sünd denn ja ok noch de Twiegen. In en Twieg is en Lock, dat bruukt Karin as Finster. Nu treckt se den Slaapsack hooch un breet em op de lütt Plattform vun’n Boom ut. Denn haalt se noch Heidkruut, dormit dat nich so hart is. Dorna sett se sik tofreden hen un kickt ut ehr Finster.
Dat is eerst nameddags un Karin buut sik en Angel. Se angelt blots so to’n Spaaß. Un ehr Angel is keen richtige Angel. Avends itt se en Keesbroot un Wust, wat ehr Mudder ehr inpackt hett. Dorna leggt se sik tofreden hen. Tehnbösten fallt hüüt ut! En beten later mutt se noch mal op’t Klo. Hier gifft dat natürlich keen Klo. Dorüm geiht se in de Büsch. Se beslütt, wenn se al mal ut den Slaapsack rut is, kann se glieks noch mal en lütten Spazeergang maken. As se noch gor nich wiet lopen is, höört se Stimmen: „De Umweltschutz is uns egaal!“ „Genau, un de Bööm fällt wi, ok wenn wi dat nich dörvt!“ „Wi maakt op jeden Boom en rodes Krüüz, dat kann nämlich ...“.Karin löppt gau weg, se hett noog höört. Se kladdert den Boom hooch un verkrüppt sik in ehren Slaapsack un smeed en Plaan. An’n nächsten Morgen itt se gau noch wat un fangt an. Dat Holt is nich groot, aver vull Bööm un ehr Wichel hett en rodes Krüüz. Um dat Holt is en Tuun, blots an en Steed nich. Dat is goot.
Bi den Ingang bindt se en döchsichtig Band hen, en Band to’n Snüffeln (=Henfallen). Se kickt, wo noch anner rode Krüzen sünd un spannt noch mehr Lienen. Denn maalt se noch mehr rode Krüzen. Dorna versöcht se, anner rode Krüzen wegtowischen, aver dat geiht leider nich. Denn graavt se noch Löcker. Mit Stöcken, Moos un Gras doröver. Se is echt froh, dat se en Nootutrüstung vun Escher, Taschenlamp, Lien, Swamm, rode, gröne un blaue Farv, Luup, Tau, Mess un Walkie-Talkies hett. Knapp hett Karin sik versteken, kaamt de Mannslüüd ok al.
„Echt blööd, dat dat in de Nacht in’t Holt so düster is, sunst kunnen wi de Bööm in de Nacht fällen.“ Denn fallt de Mannslüüd över de Lien. „Wat schall dat denn?“ fraagt een. „Keen Ahnung, güstern weer de noch nich dor.“ De Mannslüüd gaht wieder. Denn fallt de een in en Lock. „Donna un Doria, wat schall dat?!“ brüllt he. Karin lacht in sik rin. As se na en lütten mickerigen Boom kaamt, seggt de een Mann: „Wieso hest du hier en Krüüz maakt, ut den kann man ja nich veel Brennholt maken?!“ „Dat weer ik nich, du weerst dat!“ „Nee, du!“ – „Nee, du!“ Un denn kriegt se sik so richtig in de Plünnen. Un dat Enn vun den Striet is: „Mit so en Döösbaddel as di will ik nix mehr to doon hebben!“ schriet de een Mann. „Ik ok nix mehr mit di, fäll dien leidigen Bööm doch sülven!“ Un denn loopt se mucksch weg.
Karin is still vergnöögt, dat se ehr Wichel un dat Holt rett hett un bringt noch den Rest vun den Dag op un mit ehr Wichel to.

Esther Steffen, 11 Johr oolt

BINGO! - Die Umwelt Lotterie Schleswig-Holsteinischer Heimatbund e.V. Stiftung Naturschutz Schleswig-Holstein Landesamt fuer Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume - Schleswig-Holstein