SCHON  0350BÄUME GEMELDET!

Baumgeschichten
platzhalter228x140.gif

De uurole Pappel

Do weer mal vör lange, lange Tiet en wuchtige Pappel, stütt vun en hogen Wall stunn se an de Kant vun en blöhen Buerngoorn.
Majestäätsch raag se över all de annern Bööm un wenn se blöhen dee, rüük dat na söten Honnig.
Enen dicken ast vun den Boom harrn se vör vele Johren afsaagt. De Rest vun den Ast worr mit de Tiet holl. En grote Kuhl harr sik bildt, de mit Heu un dröge Twiegen utpolstert weer.
Vun hier ut kunn man liek in den Himmel kieken.
De lütte Paula, söss Johr oolt un Buerndochter, kladder een Dag in düsse Kuhl un maak sik dat dor kommodig, keek in den Himmel un drööm vun Riesen un Feen.
Do keem en Heister anflagen: „Wat maakst du dor in mien Nest?“ fraag de Heister.
„Woso kann ik di verstahn?“ wunner sik Paula.
„Weetst du dat nich? Du kannst ok anner Deerten verstahn, wenn du willst,“ krakeel de Heister.
„Ik rück en beten to Siet, denn hest du ok noch noog Platz,“ sloog Paula em vör.
„Nee, dat reckt nich.“ De Heister weer füünsch un floog dorvun.
„Kinner, nu striet sik doch nich!“
Paula verfehr sik: „Wokeen hett dor wat seggt?“
„Dat weer ik, de Pappel. Du kannst ok uns Bööm verstahn, nich blots de Deerten.“
Paula dach na.
„Leve Pappel, wo kümmt dat, dat du hier so en grote Kuhl hest?“ – „Oh, dat is en lange Geschicht. Vör lange Tiet saag eenmal en Knecht en Tweig af, ahn de afsaagte Steed to verbinnen, so fuhl de Wunn ümmer wieder un en depe Kuhl kunn entstahn. Düsse Kuhl weer aver in Kriegstieden goot, denn hier verstaken de Buerslüüd all ehr Weertsaken, so as Gold, Sülver un messing, dormit dat nich in Beslag nahmen warrn kunn.“ – „Hebbt mien Grootöllern hier ok wat verstaken?“ – „Ja, dien Grootöllern ok.“ – „Un wo sünd de Schätze nu?“ – „De hebbt dien Grootöllern na den Krieg wedder ruthaalt. Un nu hett de Heister hier sien Nest.“
De Heister keem wedder anflagen.
„Hallo Heister, ik maak mi ok ganz dünn,“ rööp Paula em in de Mööt.
„Nee, dat is för mi un mien Kinner ümmer noch to eng. Du musst uttrecken.“
„Wat giffst du mi, wenn ik ganz verswinnen do un eerst in’n harvst wedderkaam, wenn dien Kinner groot sünd?“ – „Wat kann ik di al geven?“ De Heister weer ratlos.
„Överlegg di wat, du büst doch en Heister, de Vagel, de klauen kann. Kannst ja wat klauen, dat heet doch nich umsünst op hoochdüütsch „diebische Elster“.
Paula kunn den Heister ansehn, dat he överlegg, wat he Paula schenken kunn.
Paula bleev sitten. De Heister buu wieder an sien Nest un langsam worrr dat düster.
Paula müss na Huus gahn.
En poor Daag later kladder se wedder in ehr Kuhl. De Heister harr dat nest ferdig maakt, twee Eier legen ok al dor binnen.
Paula seet dor un tööv, dat de Heister kamen schull.
Dat duer nich lang, so keem he ok al anflagen. In sienen Snavel blenker wat und at leet he in Paulas Schoot fallen.
„Hier, düsse Ring schenk ik di, wenn du afhaust. Giff aver acht, dat is en Wunschring. Du hest dree Wünsche free, du musst em blots dreemal driehen und di dorbi wat wünschen!“
Dormit floog de Heister dorvun.
„Danke, leve Heister,“ rööp Paula achter em ran.
Se bekeek sik den Ring vun all Sieden, he harr en veerkantigen grönen Steen un weer ut Gold. De Blääd vun de Pappel fungen an to rusen: „Wees vörsichtig, dat du di ok dat Richtige wünschen deist, dat erfüllt sik denn,“ see de Pappel.
Paula renn mit ehr Schatz na Huus, se verstook em in en Pappschachtel ünner ehr Bett.
Avends in’t Bett överlegg se, wat se sik allens wünschen kunn, ehr full soveel in, wat se geern hebben müch. De Wünsche müssen aver akkerat utsöcht warrn.
An den annern Dag lööp se wedder na ehr Pappel. „Leve Pappel, kannst du mi bi dat Wünschen hölpen?“
„Dat hett keen Iel, Paula, tööv doch af,“ sprook de kloke Pappel.
Paula dee, wat de Pappel seggt harr un tööv.
De Sommer güng to Enn, de Harvst keem, de Kinner vun den Heister weren al lang utflagen. Paula harr de Kuhl wedder för sik alleen.
Dat maak ehr aver överhaupt keen Spaaß mehr, so ganz ahn den Heister weer dat langwielig. Se leet de Kuhl alleen, kladder nich wedder rin.
Een Dag an den Nameddag trook en Gewidder op. De Himmel worr düster.
De Pappel worr unrohig, ehr Blääd rusen in den Storm, de opkamen weer.
Wiet weg tucken Blitzen över den Himmel un en lies Dunnergrollen weer to hören.
Dat Gewidder keem neger un neger. Blitz un Dunner kemen in ümmer körter Afstännen achtereenanner ran, bit dat Gewidder direkt över de Pappel stünn un en Blitz mit en gewaltig Krachen in de Pappel insloog. He maak den mächtigen Stamm twei un en Flamm schoot in de Hööchd. Dat Füer loder bit hooch in den Himmel.
De ole Pappel full na düt Füer-Inferno in sik tosamen.
Trurig müss Paula vun ehr Finster in de Stuuv ut dat langsame Starven vun ehr Pappel mit ansehn un kunn nix doon.
De Füerwehr keem wegen en Pappel nich, wiel keen Hüüs in Gefohr weren.
As dat Gewidder vörbi weer, rönn Paula na ehr Pappel. Wat se dor seeg, kunn se kumm verdragen, ehr stolte Pappel seeg ut as en holle Backentähn mit fulige Ränner.
Se kunn dat Eledne nich länger sehn, rönn na Huus torüch, haal ehren Ring un wünsch sik, dat en niege Pappel ut de Asch wassen müch.
De Harvst vergüng, de Winter trook in mit Ies un Snee. Denn worr dat Fröhjohr un de Sommer keem.
Paula weer nich wedder bi ehr utbrennte Pappel ween.
Aver een Dag güng se doch wedder he nun dor seeg se merrn in de Reste vun ehr ole Pappel en ganz lütte dünne Pappel.
„Danke, Wunschring!“ see Paula. Un denn legg se runherum en Kranz ut Feldsteen an, plant Morgenroot un Vergeetminich dorto. Johr op Johr vergüng. Paula heeg un pleeg ehren Boom, de al en staatsche Grött kregen harr.
As ehr Schooltiet to Enn weer, füng Paula en Studium in de Stadt an.
Vör de Afreis bee se ehr Mudder: „Kiek doch bitte na mien Pappel!“ „Ik acht op dien Pappel,“ versprook ehr Mudder.
„Aver heff Gedüer, Paula, de Boom bruukt Tiet. Ik geev di nu en ole Buernregel mit op den Weg, de heet:
Wenn deBoom is groot, is de Planter groot.“

Heidrun Clausen

BINGO! - Die Umwelt Lotterie Schleswig-Holsteinischer Heimatbund e.V. Stiftung Naturschutz Schleswig-Holstein Landesamt fuer Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume - Schleswig-Holstein