SCHON  0350BÄUME GEMELDET!

Baumgeschichten
4-defruend.JPG

De Fründ

„Mien Fründ, de Boom“, heet en olen Slager vun de Sängerin Alexandra. Un in dat wehmödig Leed geiht dat denn wieder: „Mien Fründ, de Boom ..... is doot.“
Ja, is en trurigen Text. Un Alexandra gifft dat ja ok al lang nich mehr. Ik mutt an de Wöör in düt schöne Leed ümmer maal wedder denken. Nich jedeen Dag, aver tweemaal in de Week.
Worüm? Tja, dat is en Geschicht, de ik egentlich gor nich so geern vertell. Un dat heff ik bit hüüt ok nich daan. Heff mien Swiegstill holen. Ik harr Schiss, de Lüüd wöörn mi för splienig ansehn. För ’n afsünnerlichen Spinner, för ’n Spökenkieker. Un dat bün ik egentlich nich. Aver een kennt sik jo sülven ok nich so.
Nützt nix, ik krieg dat ole Leed nich ut’n Kopp. Un dat liggt an mien Fründ. En Boom! Ja, ik heff, so as in dat Leed vun Alexandra, ok ’n Boom as Fründ. Aver de is nich doot. Nee, de leevt. Un dat al, ik schätz maal, so twee- bit dreehunnert Johr. Bi uns in’n Woold. So üm un bi in de Mitt twischen de beiden lütten Dörper. De Tüüg vun ole Tieden hett sien Platz so ’n beten af vun’n Weg. Mien Fründ is en Eekboom. Knurrig, bannig dicken Stamm, ’n paar Telgen al dröög un afstorven, steiht he an de Kant vun en Lichtung. Vör em en lütte stille Diek. Mit Entengrütt in’n Sommer un Ies in’n Winter. Mien Fründ un ik, wi kennt uns vele Johr. Winterdaags is he schütter un dörchsichtig un süht bloots noch halv so groot ut as sünst. He verpuust sik un luert op frischen Saft. Un in’n Fröhjohr freu ik mi, dat he wedder nie utsleiht, sik fein maakt un den Sommer över sien gröne Pull wiest. Bloots de Harfst, de maakt mi so ’n beten trurig. Un ik weet, em ok. Wenn de Bläder bruun un welk warrt un na un na no ünnen afsegelt. Dat is as en Teken vun Tiet vergahn un Afscheed.
Mien ole, starke Boom driggt stolt en lütt Schild. En gele Blickmark mit de Opschrift „Naturdenkmal“. Un wenn de Sünn avends in’n Westen ünnergeiht, kriggt he den letzten flachen Schien af un süht ut as glöönig. Un jüst to de Tiet kaam ik dor ümmer vörbi. Tweemaal in de Week. Sommers un winters. Op mien Jogging-Tour. Maandags un friedags. Un denn bliev ik ümmer kort bi em stahn. Heef mien Arm un begrööt em: „Hallo, Boom!“ Un denn snackt wi tohoop. Ja, grien du man, wi snackt miteenanner! Ik segg wat un hork op sien Antwoort. Un denn freu ik mi un loop wieder. Dat gifft mi Knööv un Toversicht.
Verleden Johr an en warmen Sommeravend harr ik nu en sünnerbor Beleevnis. Dor bi mien Fründ. In’t Holt an den stillen Diek. Ik weer ’n lütt beten later ünnerwegens as sünst. De Sünn weer graad afsackt, füng jüst an to schummern. As ümmer hett de weke Wooldbodden mien Schreed bi’t Lopen sluukt. En Snöörband an’n Schoh weer mi opgahn. Un as ik dor nu so huuk un de Slööp nie an ’t Binnen bün, wat ahn Brill gor nich so eenfach is, kümmt mit eens wedder de Keerl ut ’n Busch. Wi sünd uns al ’n paar Maal över’n Weg lopen. Ik kenn em vun’t Ansehn. Wi hebbt uns ümmer bloots woortlos tonickt. Een, ok so in mien Öller. Spittelig, mit swatten Boort. Un - of dat koolt is oder hitt - he hett so ’n aparte griese Wullmütz op ’n Kopp. De flickte Büx warrt dörch en Reep üm’n Buuk holen, en schetterig West ut Ledderstücken hangt an em rüm.
Hüüt warrt he mi nich gewohr. He blifft stahn, winkt toeerst so mit veer Fingers na de Eek röver un geiht suutje dicht an den Boom ran. Un ofschoons ik ’n Stück dorvun weg in de Knee gahn un an de Schoh to knütten bün, verstah ik siene Wöör.
„Dat letzte Maal“, flustert he un eit över de Bork. Den Ogenblick, em to wiesen, dat he nich alleen is, heff ik leider Gotts verpasst. Mit en slecht Geweten bliev ik in de Huuk sitten un röhr mi nich.
Un denn vertellt he den Boom mit stökerige Stimm wat. Wat, dat will ik för mi beholen, dat geiht keeneen wat an. Ik mark aver, dat he en Klümp dorbi in’n Hals hett. Toletzt seggt he: „Na, denn holl di stief. Ik kaam nu nich mehr.“ He dreiht sik üm un geiht. Winkt vun wieden noch maal kort un is in’t Ünnerholt verswunnen.
Dat weer an en Maandag. Veer Daag later keem ik op mien Tour wedder bi mien Fründ vörbi.
Miene Eek harr op een Siet all de Bläder afsmeten. Weer halv kahl. Seeg ut as deep in’n Harfst.
Den Keerl mit de aparte griese Wullmütz heff ik nienich wedder drapen.

Ralf Spreckels

BINGO! - Die Umwelt Lotterie Schleswig-Holsteinischer Heimatbund e.V. Stiftung Naturschutz Schleswig-Holstein Landesamt fuer Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume - Schleswig-Holstein